Arbiter w meczu Polska-Austria zastosował nowe instrukcje UEFA mówiące o bezwzględnym odgwizdywaniu fauli (zapasów) w polu karnym podczas wykonywania stałego elementu gry, więc miał pełne prawo zagwizdać karnego. Do tej pory, gdy dochodziło do takich przepychanek odgwizdywana była „11-ka”. Tym razem Howard Webb jako pierwszy odważył się wprowadzić nowe zalecenie UEFA w życie. Wcześniej nie stosował takich wyroków, mógł więc powstrzymać się w 93 minucie. Niestety tego nie zrobił.

W konsekwencji tego zdarzenia w Internecie aż roi się od komentarzy, dowcipów a nawet pogróżek pod adresem angielskiego arbitra.

Prawda jest taka, że gramy beznadziejnie słabo a potem próbujemy się wykręcić i uzasadnić przegraną w inny sposób. Na taką imprezę jak Euro trzeba mieć zawodników na wysokim, równym poziomie. A tego naszej drużynie brakuje.

Nikt też nie mówi o pierwszym golu strzelonym przez Rogera Guerreiro. Bramka zdobyta na spalonym. I gdyby sędzia dobrze wykonywał swoją pracę (a o to przecież jest szum) to wynik meczu też zakończyłby się remisem tyle, że 0:0 albo nawet gorzej. Bo właśnie tym golem Polacy podcięli skrzydła rewelacyjnym w pierwszych minutach meczu Austryjakom. 

Przypominam, że każdy mam prawo do własnego zdania. Obraźliwe komentarze, mimo że mnie rozbawiają usuwam, także proszę się nie produkować i nie wyzywać mnie od młotów. Zdania, że Polacy grają beznadziejnie nie zmnienię!

Egzamin zaliczony a to oznacza koniec studiów!!! Została tylko obrona a to raczej „pikuś”. Dziś świętuje podwójnie. Stuknął mi kolejny rok, więc nie pozostaje mi nic innego jak otworzyć piwo. I jeszcze raz to napisze: KONIEC JEBANYCH SESJI!!!

Zbliżają się wakacje, więc poniżej coś dla tych, którzy nie mogą się doczekać

W Afryce też uważaj

 Po trzech latach, czasem wyczerpujących studiów zaocznych, przyszedł czas na ostatni egzamin. Egzamin, od którego zależy czy obronie się w pierwszym terminie, czy może czeka mnie kampania wrześniowa. Facet na (nie)szczęście pozwolił ściągać. A to oznacza, że wynik egzaminu będzie loterią. Mam jakieś złe przeczucia. Szkoda tylko, że po trzech latach w tak ważnej sprawie muszę liczyć na szczęście i na widzimisię pana profesora.

Facet słynie z nieprzewidywalności i nokautowaniu studentów w ostatniej rundzie.

We wtorek dowiem się, czy zostałem wyeliminowany, czy też dane mi będzie jeszcze raz założyć rękawice i pojawić się na obronie w pierwszym terminie.

 Nazwałem to Henilizmem. Co to takiego?

Henizlim to głoszenie Słowa Bożego w każdym miejscu i w każdej sytuacji.

Ale po kolei….

Schodząc ze zmiany przed wyjściem z zakładu, odwiedzam szatnię. Szatnia jest bardzo mała a szafek dużo. Dlatego zachować trzeba maksymalnie dużą ostrożność, by kogoś nie szturchnąć w nieodpowiednim miejscu a w konsekwencji nie dostać lampy pod oczy. Ostrożnym trzeba być, a przy tym wystarczająco szybkim, bo za chwile wchodzi pracownik, który pisząc wprost śmierdzi.

O czym my faceci gadamy w męskiej szatni, zmieniając spodnie, przy ograniczonych ruchach i w smrodzie wychodzącym od jednego z nas?  Przeważnie nabijamy się z Henia!

Heniu to praktykujący do bólu katolik, który ciągle i wszędzie afiszuje się ze swoją wiarą. Nie przeszkadza mu to jednak być wścibskim, chamskim i złym. To po prostu moherowy beret, który wszędzie widzi ekipę TVN-u. Heniu przebiera się koło mnie i też śmierdzi, tyle że francuskimi perfumami przywiezionymi z pielgrzymki do Lourdes.

Kiedyś wchodząc do toalety, napotkałem sikającego Henia i myjącego dłonie kolegę. Heniu stał przy pisuarze, trzymał w ręku fiuta i uświadamiał kolegę słowami: Pamiętaj, że Bóg jest cierpliwy i że czeka na każdego…

Pierwszy raz widziałem i słyszałem, żeby ktoś głosił Słowo Boże przy pisuarze!

I taki właśnie jest Heniu. Nie ważne, gdzie i jak – ważne, żeby o Bogu.

 Na wcześniejszych imprezach integracyjnych było fajne. Teraz czas przyszedł na integracyjną wycieczkę. Z wycieczki zakładowej zrobiła się wycieczka rodzinna, bo wybrali się z nami synowie i córki, mężowie, bracia i kochankowie. Ludzi sporo. Sporo też było deszczu, wiatru, chłodu i mgły. Mimo tych niedogodności jestem mile zaskoczony atmosferą na szlakach. Było naprawdę fajnie. Karpacz, góry, Śnieżka, sprawiły, że poczułem w płucach życie. Po długich miesiącach w pracy, na uczelni, w dojazdach przyszedł czas w końcu na relaks. Na relaks aktywny z dala od zadymionych sal dyskotekowych.

I właśnie przyszedł mi do głowy jeszcze jeden fakt. Czas chyba skończyć z określeniem – integracyjna - impreza, czy wycieczka. Ta ekipa czy grupa integrować się już nie musi. Wydaje mi się, że nauczyliśmy się siebie na tyle by móc normalnie razem funkcjonować. Także następnym razem też wybieramy się na wycieczkę – po prostu na wycieczkę.

 I krótka historia z szlaku. W chodzę w schronisku do toalety. Widzę dwa pisuary, ale jakieś dziwne. Coś jest nie tak jednak jeszcze nie wiem co. Podchodzę do pierwszego przymierzam się, łapie za rozporek. Widzę już, co jest nie tak. Pisuar, przy którym stoję jest za wysoko. Musiałbym lać chyba nie palcach. Po chwili namysłu myślę – nie dam rady i podszedłem do drugiego niższego pisuaru. Sikając zastanawiam się, o co chodzi. Przecież nie jestem niski. Już przed schroniskiem opowiadam koledze, że pierwszy raz spotkałem się z tym, że pisuary umocowane są na różnych wysokościach. Na to kolega: - A to nie była umywalka do rąk!?

 Odwiedził mnie dziś kumpel. Jakiś taki mizerny, zaspany – coś jak śpiąca królewna, która czekając na konia… znaczy się -  na księcia na koniu, budzi się od czasu do czasu, by się masturbować. Włosy miał jak u szaleńca, który zabarykadował się w sklepie z bielizną, co chwile wychylając się i wrzeszcząc: „Nigdy się nie poddam”. Zarost miał wczorajszy, niczym dwutygodniowy trawnik. Na szczęście jego zarost nie był zielony, bo inaczej zacząłbym się bać. Zapytałem go, czy zdaje sobie sprawę, że dziś Boże Ciało. Wypadałoby, chociaż w połowie zachować odpowiedni wygląd – pomyślałem nie wypowiadając już tego zdania głośno, co było chyba błędem, bo nie zrozumiał, że właśnie pije do jego wyglądu.

- Nie chciało mi się iść na procesje – odpowiedział.

Przecież ty nie wiesz gdzie jest kościół - pomyślałem i także tym razem powstrzymałem się od użycia mowy. Widać było, że albo ma poważny problem, albo poważne zaległości w spaniu. Chociaż jedno nie wyklucza drugiego.

Problemu poważnego jak się okazało nie miał. Jedyny problem to miałem ja, dziwiąc się z powodu jego wyglądu. Po prostu facet czasami musi wyglądać jak szaleniec w sklepie z bielizną, a bardziej zaparci jak żule po zamknięciu sklepu spożywczego, których przy życiu trzyma tylko jeden fakt - że jutro na nowo sklep spożywczy otworzą.

Dziś, więc Paweł wyglądał właśnie jak taki żul – i tyle.

Pogadał, wypił kawę i wyszedł.

 Boże Ciało to kolejny dzień, w którym nie zrobimy zakupów. To już czwarty majowy dzień, w którym obowiązuje zakaz handlu. Czynne będą jedynie niewielkie rodzinne sklepiki - i stacje benzynowe.

Nie będę pracował także ja. Drugi – długi - weekend w maju to dopiero coś!

W piątek wycieczka integracyjna do Karpacza. Jedziemy oczywiście starą sprawdzona ekipą, chociaż tym razem, zaproszenie do udziału na górską wyprawę dostali wszyscy. Ci, którzy nie mieli jechać wyczuli to i zaproszenia dyplomatycznie nie przyjęli. Bardzo ciekawy zabieg. Wystosować zaproszenie do wszystkich doskonale wiedząc, że osoby “nietrawione” znają swoją miejsce w łańcuchu zakładowym i te zaproszenie odrzucą.

To przebiegły plan!

W ten sposób my, jako grupa, jesteśmy dobrzy i wspaniali, bo przecież potrafimy odłożyć wszystkie krzywdy i zniewagi na drugi plan próbując zintegrować całą grupę. A że część osób nie życzy sobie integracji to przecież nie nasza wina. Czapki z głów!

Włączyłem dziś telewizor. W związku z tym, że jestem uzależniony od informacji kanał, jaki wybrałem to oczywiście tvn24. Po pięciu minutach „chuj mnie strzelił”. Pokazywali nowe mieszkania wybudowane gdzieś tam w Polsce. Poczułem tzw. „zazdrość mieszkaniową”, czyli zawiść, jaka budzi się u młodych i niezamożnych ludzi w obliczu przerażającej statystyki mieszkaniowej.

Na dziś to tyle!

Ostatnie dni przyniosły ze sobą kilka ciekawych rozwiązań. Moja praca licencjacka została dopuszczona przez promotora do druku, co zaskoczyło nawet mnie. Na miesiąc przed ostatecznym terminem złożenia w dziekanacie gotowej pracy ja postawiłem ostatnią kropkę. A jeszcze miesiąc temu zastanawiałem się, komu zlecić napisanie tej dyplomówki. Inni mieli miej szczęścia. Promotor na pracy kolegi napisał dużymi literami: SKANDAL!

W zakładzie pracy też ciekawie. Świeżynka ( ta od mobbingu ) nie pracuje już u nas. „Przyjacielski” klimat okazał się na tyle przyjacielski, że nowa na statku KaJot wypadła za burtę. Pierwszy raz zaobserwowałem  jak jedna kobieta uknuła i wprowadziła w życie plan pozbycia się z otoczenia innej kobiety. Plan wypalił – temat skończony!

To jednak nie koniec roszad na KaJocie. Wszystkich chyba zelektryzowała wiadomość, że wraca do nas „blondyna”, która 3 miesiące temu zrezygnowała z pracy w Polsce i wyjechała do Luksemburga. Powrót do tej samej firmy i na te same stanowisko jest możliwy tylko dlatego, że blondyna nie spaliła za sobą mostów pozostawiając po sobie miłe wspomnienia.

(Jak wróci to karze jej oddać prezent, który dostała od nas na pożegnanie).

A dziś ciężki dzień. Do południa nie było prądu, więc umyłem się w zimnej wodzie a ogoliłem po ciemku. Drugą część dnia spędziłem w pracy, gdzie zabójcza wysyłka spowodowała, że na koniec dnia stałem się wrakiem człowieka. Chociaż nie na tyle skoro jeszcze stukam w klawiaturę.

 Osoba, która uczyniła wiele złego teraz odczuwa to samo zło tyle, że na sobie. Niektórzy mówią “zasłużyła”.

Zastanawiam się, więc dlaczego pojawiło się we mnie współczucie dla złej osoby?

Współczucie, które chciałem zagłuszyć obrazkami ludzi, których ta osoba skrzywdziła. Pomogło na chwilę, ale zaraz po tym oprócz współczucia pojawiły się także wyrzuty sumienia. Wywołane tym, że nie byłem w stanie podać ręki osobie, która cierpi. Dlaczego? Bo była zła? Czy może by nie narazić się reszcie grupy? I w końcu ostatnie pytanie być może najważniejsze i od którego należałoby zacząć – czy tej osobie należy się jakiekolwiek współczucie i pomoc?

Trochę filozoficznie dzisiaj … też dziwne, bo miałem pisać o seksie… a tu świstak siedzi i aksjologie uprawia.